عرضه اولیه رمز ارز: تفاوت‌های اصلی ICO، ICCO و IPO

عرضه اولیه رمز ارز تفاوت‌های اصلی ICO، ICCO و IPO

عرضه اولیه رمز ارز یکی از پرتکرارترین مفاهیمی است که در زبان اهالی دنیای رمز ارزها تکرار می‌شود.

 در طول تاریخ ارزهای رمزنگاری‌شده و فن‌آوری بلاک‌چین، ما با بسیاری از فرآیندها و اصطلاحات جدید مانند ارز، توکن، پیش‌فروش، فروش جمعی، عدم تمرکز و غیره آشنا شده‌ایم. دامنۀ قابلیت‌ها و امکاناتی که فنّاوری بلاک‌چین وعدۀ آن را داده است روزبه‌روز گسترده‌تر و شگفت‌انگیزتر می‌شود. وسعت این قابلیت‌ها از پرداخت‌های خرد گرفته تا راه‌اندازی برنامه‌های نامتمرکز و درنهایت خریدوفروش و سرمایه‌گذاری بر شرکت‌ها چنان وضعی را برای این صنعت رو به رشد فراهم کرده که می‌توان به پشتوانۀ آن نوید وضعیت کاملاً متفاوتی را در صنایع مرتبط و همچنین بازارهای مالی داد.

برخی از متداول‌ترین اصطلاحات و فرایندهایی که بیشترین توجه ما و بسیاری از شرکت‌ها و پروژه‌های دیگر را به خود جلب کرده‌اند عرضه اولیه رمز ارز (ICO)، عرضه اولیه رمز ارز قابل‌تبدیل (ICCO) و عرضه اولیه رمز ارز عمومی (IPO) هستند.

این روزها بسیار درباره‌ی عرضه اولیه رمز ارز قابل‌تبدیل (icco) می‌شنویم. اگرچه نام‌های ico و icco بسیار شبیه هم به نظر می‌رسند و مردم فکر می‌کنند که اهداف این دو یکسان هستند ولی تفاوت‌های بسیاری میان این دو اصطلاح مالی وجود دارد.

درباره‌ی عرضه اولیه رمز ارز

عرضه اولیه رمز ارز (ICO) فرآیندی است که توسط فناوری نوآورانۀ رمز ارزها امکان‌پذیر شده است. این قابلیت راهی در راستای جمع‌آوری سرمایه برای شرکت‌های نوپا است که شامل ایجاد و فروش توکن ها برای تأمین بودجۀ شروع و توسعه ی یک پروژه است. عرضه اولیه رمز ارز با استفاده و مبتنی بر فناوری بلاک‌چین به راه افتاده است.

عرضه اولیه رمز ارز قابل تبدیل (ICCO) فرایندی پس از آن است که عرضه اولیه رمز ارز انجام می شود. بدیهی است که عرضه اولیه رمز ارز قابل تبدیل سهم یک شرکت را بر اساس توکن های فروخته شده در پیش فروش نشان می دهد.

عرضه اولیه عمومی (IPO) فرآیندی کاملاً تثبیت شده است که توسط یک شرکت خصوصی به منظور گسترش و معامله عمومی انجام می شود. این روند شامل برخی تشریفات در طول این فرآیند است. عرضه اولیه عمومی به فروش عمومی سهام یک شرکت و با هدف جمع‌آوری سرمایه برای توسعۀ آن اشاره دارد.

پیشنهاد خواندنی:
راهکارهای شروع معاملات کریپتوکارنسی که باید بدانید

تفاوت‌های عمده بین عرضه اولیه رمز ارز، عرضه اولیه رمز ارز قابل‌تبدیل و عرضه اولیه عمومی چیست؟

  1. استراتژی عرضه اولیه رمز ارز

استراتژی اصلی یک عرضه اولیه رمز ارز جمع‌آوری بودجه برای این پروژه و ورود به بازار است و عرضه اولیه ارز معمولاً توسط شرکت‌های نوپا انجام می‌شود. بااین‌حال، عرضه اولیه عمومی معمولاً در مرحله بعدی انجام می‌شود که یک شرکت ازنظر اقتصادی پایدار است و می‌خواهد توسعه یابد و در سطح عموم گسترش یابد. سرمایه جمع شده شرکت برای پروژه‌های توسعه آینده آن استفاده می‌شود. به‌وضوح دیده می‌شود که عرضه اولیه ارز قابل‌تبدیل ترکیبی بین عرضه اولیه ارز و عرضه اولیه عمومی است. پس از عرضه اولیه ارز، هنگامی‌که شرکت موفق به جمع‌آوری سرمایه شد به سرمایه‌گذاران اطمینان بیشتری می‌دهد که آن‌ها سهم شرکت را از طریق خرید توکن ها خواهند داشت.

مستندات عرضه اولیه رمز ارز

وقتی یک شرکت می خواهد عرضه اولیه عمومی را انجام دهد، باید یک سند قانونی به نام اطلاع نامه ایجاد کند. این سند بیانیه قانونی است که باید اطلاعاتی کلیدی در مورد شرکت و عرضه اولیه عمومی را در بر بگیرد و باید برخی از استانداردهای شفافیت را رعایت کند. از طرف دیگر، عرضه اولیه ارز با هیچ سند قانونی محدود نمی‌شود. آن‌ها یک سند به شکل یک گزارش شفافیت دارند که در آن‌همه چیز در مورد پروژه و هدف آن توضیح داده شده است. همچنین عرضه اولیه ارز، عرضه اولیه ارز قابل تبدیل مرحله بعدی آن است و توکن ها را به سهم تبدیل می‌کند؛ اما این نکته مهمی است که عرضه‌های اولیه ارز موظف به ایجاد یک گزارش شفافیت نیستند، در حالی که عرضه‌های اولیه عمومی باید اطلاع نامه برای اجرایی شدن موفقیت‌آمیز داشته باشند.

اعتبار عرضه اولیه رمز ارز

الزاماتی وجود دارد كه یك شركت باید به‌منظور فهرست كردن سهام خود از طریق عرضه اولیه عمومی انجام دهد. این شامل داشتن سابقه درآمدی است و باید توسط یک شرکت حسابداری حرفه‌ای تأیید شود. در فرآیند عرضه اولیه رمز ارز، شرکت‌ها نیازی به داشتن سابقه و یا چارچوب نظارتی ندارند. بیشتر عرضه‌های اولیه ارز فقط یک گزارش شفافیت دارند که آن‌هم لازم نیست. با این وجود، با عرضه اولیه ارز قابل تبدیل، اطمینان به این پروژه ایجاد می شود و اطمینان سرمایه‌گذاران در عرضه اولیه ارز به دلیل سهم شرکت افزایش می‌یابد.

عرضه اولیه رمز ارز (ICO) فرآیندی است

مدت‌زمان

روند عرضه اولیه رمز ارز عمومی یک فرایند طولانی است که می‌تواند تا 6 ماه طول بکشد؛ که این به دلیل نیاز به طی مراحل قانونی است؛ اما روند عرضه اولیه ارز بسیار کوتاه است. مدت‌زمان عرضه اولیه رمز ارز ارز بستگی به ماهیت پروژه دارد. هنگامی‌که یک شرکت گزارش شفافیت و یک قرارداد هوشمند صادر می‌کند، می‌تواند با فروش جمعی آن شروع کند. مدت‌زمان فروش جمعی به پروژه و حداکثر سقف آن بستگی دارد و معمولاً حداکثر 1 ماه طول می‌کشد. عرضه اولیه ارز قابل‌تبدیل، به‌طور معمول، 2-3 سال پس از عرضه اولیه ارز به منظور آماده سازی قانونی و افزایش قیمت به طول می‌انجامد.

پیشنهاد خواندنی:
ارز دیجیتال تتر چیست؟ (چگونه تتر استخراج کنیم؟)

گروه هدف

عرضه اولیه رمز ارز عمومی فقط بر روی سرمایه‌گذاران سازمانی مانند بانک‌ها متمرکز می‌شوند. بخش کمی از کل فرآیند هست که به سرمایه‌گذاران خرده گرایش یافته باشد. از طرف دیگر، عرضه اولیه ارز برای همه امکان مشارکت فعال را فراهم می‌کند. تمام آنچه شما نیاز دارید یک ارز بیت‌کوین یا اتر است که شما آن را به توکن خاص عرضه اولیه ارز تبدیل می کنید. به‌خصوص، عرضه اولیه ارز قابل تبدیل برای همه نوع گروهی می‌باشد و هرکسی می تواند در عرضه اولیه ارز سرمایه‌گذاری کند.

در حالی که عرضه اولیه ارز، عرضه اولیه عمومی و عرضه اولیه ارز قابل تبدیل به عنوان یک فرآیند مشابه به نظر می رسد، اما درواقع متفاوت هستند و آن‌ها کاملاً از هم جدا هستند. بااین‌حال، هر سه مورد فرایندهای مناسبی هستند که می‌توانند یک شرکت را به سمت موفقیت سوق دهند. یا سرمایۀ لازم برای توسعۀ آن را فراهم کنند.

استراتژی عرضه اولیه رمز ارز

نتیجه‌گیری

در شیوۀ سنتی جمع‌آوری سرمایه، ایده پردازان و مؤسسان اصلی شرکت مجبور بودن تا به دنبال یک یا چند سرمایه‌گذار عمده بگردند. این روش معایبی را برای آن‌ها به دنبال داشت. اولاً این سرمایه‌گذاران اغلب تمایلی به سرمایه‌گذاری در پروژه‌های استارتاپی پرهزینه که به دلیل نوآورانه بودن افق مالی مشخصی ندارند، نداشتند؛ و ترجیح می‌دادند پول خود را در نحل مطمئن‌تری سرمایه‌گذاری کنند. به‌علاوه حتی اگر هم قبول می‌کردند این کار را با گنجاندن مفادی در قرارداد همکاری انجام می‌دهند که مالکیت یا مدیریت بنیان‌گذاران اصلی را تحت‌الشعاع قرار می‌داد. به این معنا که ایده پرداز یک شرکت استارتانی خود را در دوراهی تأمین مالی شخصی پروژه‌اش (که اغلب امکان آن برای او وجود نداشت) و فروش همه یا بخشی از آن به سرمایه‌گذاران بزرگ مردد می‌ماند.

حتی بانک‌ها و مؤسسات مالی هم که نمایندۀ سرمایه‌های خرد بخش زیادی از مردم بودند برای سرمایه‌گذاری بر روی این پروژه‌ها شرایط مشابهی را اعمال می‌کنند. کم‌تر پیش می‌آید که بیش‌ازاندازۀ معینی ریسک کنند.

راه دیگری که در پیش پای شرکت‌ها بود فروش سهام شرکت خود در بهابازار بود؛ اما این راه هم دشواری‌های خاص خود را دارد. چراکه برای پذیرش یک شرکت در بورس باید شرکتی وجود داشته باشد و گزارش‌های مالی خاصی برای تأیید سابقه و سرمایۀ اولیۀ خود ارائه نماید.

پیشنهاد خواندنی:
مقابله ونزوئلا با بحران اقتصادی با ارزهای دیجیتال!

با استفاده از بلاک‌چین و سیستم عرضه اولیه رمز ارزها بسیاری از شرکت‌های استارتاپی می‌توانند بدون نیاز به مراجعه به سرمایه‌گذاران و حتی بدون نیاز به‌واسطه گری سازمان بورس یا سازمان‌های مشابه دیگر سرمایۀ موردنیاز خود را از عموم مردم تأمین کنند. مخصوصاً شرکت‌هایی که با مسائل مناقشه‌انگیز و جذاب برای مردم تمرکز دارند از این راه می‌توانند بر روی حمایت طرفداران خود حساب کنند.

هرچند عرضه اولیه رمز ارز آغاز موفقی است اما در ادامه نیاز است تا سرمایه‌های مردم به‌عنوان مالکیت بخشی از شرکت پذیرفته شود؛ و همچنین نیاز است تا سرمایه‌های کلان‌تر نیز وارد چرخه شوند. به همین سبب است که مکانیزم مای مالی مشابه و مکمل مثل عرضه اولیه‌های عمومی به کار گرفته می‌شوند.


صرافی آنلاین ارزهای دیجیتال

به دنبال یک صرافی مطمئن برای خرید و فروش ارزهای دیجیتال هستی؟ ما بهت معرفی می کنیم!
بزن بریم!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *